Monday, September 8, 2025

స్వాతంత్ర్య దినోత్సవం జగత్యాః నేత్రోత్సవం

 स्वातंत्र्यदिनोत्सवं ञगत्याःनेत्रोत्सवं

मिन्नेकन्टि नागराजु

ప్రపంచంలో అతి ప్రాచీనమైన సంస్కృతి భారతీయ సంస్కృతి .వేద కాలం నుండి విద్యా వైజ్ఞానిక రంగాలలో విశ్వ గురుత్వాన్ని పొందిన గొప్ప వారసత్వానికి మనం వారసులం అహింసా సిద్ధాంతాన్ని ఆచరించి చూపిన మహోన్నత ధర్మతత్వానికి ప్రతీకలం . విదేశీయుల దురా క్రమణలకు లోనై యావత్ భారతం దాస్యంతో గడిపి శక్తివంతమైన ఆంగ్లేయుల పాలన నుండి మనం నమ్ముకున్న అహింసాయుత మార్గంలో స్వేచ్ఛా వాయువులు పీల్చుకున్న సుదినంనేటి  పర్వదినంఆగస్టు 15 స్వాతంత్ర్య దినోత్సవం.  ప్రపంచం నిద్రపోతున్నప్పుడు అర్ధరాత్రి సమయంలో భారతదేశ० స్వేచ్ఛ కోసం మేలుకుంటుందన్న నెహ్రూ మహాశయుని మాటలు నిజం చేస్తూ ప్రపంచంలో స్వాతంత్ర్య ఉద్యమాలకు దిక్సూచిగా మారి భిన్నత్వంలో ఏకత్వాన్ని సాధించి అందరికీ ఆదర్శంగా, వసుదైక కుటుంబం అనే భావాన్ని విశ్వవ్యాపితం చేస్తున్న భారతదేశ వైభవాన్ని, స్వాతంత్ర్యాన్ని సిద్దింపచేసిన అమరవీరుల త్యాగాలను స్వాతంత్ర్యోద్యమ నాయకుల త్యాగాలనుగుర్తు చేసుకుంటూ వారి వారసత్వాన్ని మనం గౌరవిద్దాం. స్వాతంత్ర్యోద్యమ స్ఫూర్తినుండి ప్రేరణ పొంది మరింత ప్రతిభి వంతగా మనం పయనం సాగిద్దాం.  స్వాతంత్ర్య దినోత్సవం జగతికి నేత్రో త్సవం అనే ప్రసంగంలో స్వాతంత్రోద్యమ నేపథ్యాన్ని స్వాతంత్ర వీరుల త్యాగ ఫలాలను ఆశయాలను వారు నిర్దేశించిన ప్రజాస్వామ్య పద్దతి ని అనుసరిస్తూ భారతదేశం సాధించిన ప్రగతిని  భారతీయుల వైభవాన్ని ఈ ప్రసంగంలో అవలోకిద్దాం

भारतीय संस्कृतिःएव विश्वस्य प्राचीनतमा संस्कृतिःअस्ति। वैदिक कालादारभ्य विद्या विज्ञान क्षेत्रेषु विश्वगुरुत्वं प्राप्तवत्याःतस्याःमहान् वारसत्वतायाःवयं वारसाःस्मः।अहिंसासिद्धान्तं  धर्मतत्त्वं आध्यात्मिक तत्व चिन्तनं इति भावनयाःप्रतिरूपाःवयम्। विदेशीयाः दुराक्रमणानां कारणेन दास्येन यावत्भारतं दास्यं अनुभवति ।शक्तिशालिनां आङ्ग्लेयानां शासनात् अहिंसामार्गे दृढविश्वासेनैव स्वातन्त्र्यस्य वायुंपपिमः।सएवपवित्रोदिनः, पर्वदिनः आगस्तमासस्यपञ्चदशः (१५) — स्वातन्त्र्यदिनोत्सवः। जगतिनिद्रितेसति अर्धरात्रिसमयेभारतदेशःस्वातन्त्र्यायजागरिष्यति  इति   नेहरू महोदयस्यवचनं सत्यंकृतंभारतदेशः । विश्वस्य स्वातन्त्र्योद्यमानां दिग्दर्शकःसञ्जातः। भिन्नत्वेअपि एकत्वं भारतस्य वैशिष्ट्यम्।सर्वेषाम् आदर्शःभूत्वा वसुधैवकुटुम्बकम् इतिभावनां विश्वव्यापिनीं कृतम्। 

स्वतन्त्रता मानवस्य स्वभावोअस्ति।अल्पवयस्कबालकोऽपि कस्यापि नियन्त्रणे वसितुं नवाञ्छति।

"स्वातन्त्र्यंपरमंधनम्" इतिप्राचीनवाक्यं  भारतस्य स्वातन्त्र्यसंग्रामे  साकारतांप्राप्तम्।1947 तमेवर्षेआगष्टमासस्य पञ्चदशेदिनाङ्केभारतं ब्रिटिशशासनात्मुक्तम्अभवत्।अस्मिन्यज्ञे लाला लजपति महोदयः बाल गङ्गाधर तिलक महाशयः महात्मागान्धी, सुभाषचन्द्रबोस्, भगतसिंहः, सरदारपटेलःइत्यादयःअनेक वीराःस्वप्राणैःअपि स्वदेशायआहुतिम्अयच्छन्। भारतीय स्वातंत्र्योद्यम ऐतिहासिकंअति दीर्घः अस्ति।आंग्लेयजनाःव्यापार व्याजेनभारतंआगच्छन्।अननारं स्वकुटिलनीत्याअस्यदेशस्यउपरिअधिकारंकृतवन्तः।परस्परविवादेनिमग्नाः भारतीयाःतेषाम्आङ्ग्लजनानांदास्यशृङ्खलासु निबद्धाःसञ्जाताः।कालानन्तरं भारतीयाःस्वत्रुटि विचिन्त्य दास्यश्रृङ्खलां त्रोटयितुं प्रयत्नं कृतवन्तः।प्लासीयुद्धेन ईस्ट्इण्डियाकम्पनी भारतेप्रविष्टा। तदारभ्य भारतस्य वैशिष्ट्यम् विच्छिन्नं अभवत्। सांस्कृतिक विद्या वैज्ञानि विषयेषु न्यूनं अजायत।

 1857 तमेवर्षे प्रथमस्वातन्त्र्यसमरः (सिपाहिविद्रोहः) अभवत् , यत्र झान्सीराणीलक्ष्मीबाई, तात्याटोपे इत्यादयःयोधाःअग्रेसरःआसन्।  भारतदेशेमहत् उद्यमः समुद्भूता, या "प्रथमःस्वातन्त्र्यसमरः" इतिप्रसिद्धा। अयंसङ्ग्रामः मेरठ्-नगरस्यसैनिक अश्वारोहकैः महतासाहसेन प्रारब्धः।तत्र मङ्गलपाण्डेयः नामयोद्धाप्रमुखःप्रेरकःआसीत्। प्रथम स्वातन्त्र्यं 

सङ्ग्रामस्य कारणानि बहूनिआसन्: Iईष्टइण्डिया-कम्पनी-शासनेन भारतीयानां प्रतिघोराः आर्थिकाः सामाजिकाश्च दुरागताःसंजातः। एन्फिल्ड्-बन्दुकानाम्कारतूसेषु गोमांस-सूकरमांसचर्वितचर्म योजनम्, यत्हि न्दु मुस्लिमयोःधार्मिकभावना विरोधं  आसीत्।भारतीयसैनिकानाम्  वेतनपदोन्नतिषुभेदभावः।

विस्तारः अशान्तेःतडित् इव देशेव्याप्तः। दिल्ली नगरं उद्यमकारिभिःआधीनं अभवत् ।बहादुरशाहजफरः मुगलसम्राट् समरस्यप्रतीकम्अभवत्- लखनऊ, कानपुर, झांसी, इलाहाबाद, बिहार-बङ्गालप्रदेशेषु  रानीलक्ष्मीबाई, नानासाहेब, कुँवरसिंहादयः वीराःनेतारःआसन्। तथापि आङ्ग्लेयानां सैन्य सं पत्या कपट मार्गेन उद्यम नायकत्वं अभावेन अनैक्यतादि विविध कारणेन उद्यमः नष्टं जातम्।

 किन्तु प्रथमस्वातन्त्र्यसमरः परिणामाः मिश्रिताःआसन्:

 ब्रिटिशसैन्यैःप्रबलप्रतिकारेण यावत् पर्यन्तम् क्रान्तिःदमिता। ईष्टइण्डिया-कम्पनी-शासनम्समाप्तम् अभवत् ।लघुशासन प्रणाल्या भारतं प्रत्यक्षं ब्रिटीष् शासनम् प्रचलति।

 तदा अपि प्रथम स्वातन्त्र्यं संग्रामस्य ऐतिहासिकंमहत्त्वम् बृहत्तमं।- एषः प्रथमःपञ्जाब-बङ्गाल-मध्यभारतसमवेतःजनान्दोलनः आसीत्, यस्मिन्हिन्दुमुस्लिमसिखजैनाःसर्वेएकतांप्रदर्शितवन्तः।

 राष्ट्रवादभावनायाःप्रबल बीजरोपणम्अकरोत्। आङ्गलैःस्वप्रभुत्व रक्षणार्थ स्वतन्त्र्योद्यम नायकानां दमनंप्रबलतयाकृतम्आसीत्।ते सर्वेभ्यःदेशभक्तेभ्यश्च कठिनं शासनम् महतीं दत्तवन्तः। किन्तु एताः देशभक्ताःभारतीयाःस्वतन्त्रता संघर्षात्विमुखाःनअभवन्। देशभक्ताःअपि महती योगदानं कृतवन्तः।शनैःशनैःआंग्लेय शासकाःभारतीयानां स्वातन्त्र्य संघर्षे पराजिताःअभवन्। महात्मागान्धी "सत्याग्रहं "अहिंसा" इतिमार्गेण जनानाम् ऊर्जाम् एकत्रीकृतवान्। सत्याग्रहैः उद्यमः कारिणां बलिदानैश्चन वा गान्धिनाप्रज्वालितःस्वातन्त्र्यदीपःनेताजी-पटेल-नेहरू-मौलानाआजादादिभिःनेतृभिःसर्वैःसमवेत प्रयासैः प्रज्वलितः सन् देशभक्तानां दीर्घकालिक प्रयत्नं सफलसञ्जातम्, भारतमाता मुक्ता जाता                                                                                     पारतन्त्र्य  शृङ्खलाभिः।१९४७तमेवर्षेविजय दीपिकेवप्रकाशितः। स्वतन्त्रतादिवस-भारतीयजनानां गर्वस्य गौरवस्य च आस्पदंविद्यते।परतन्त्रता स्वर्गोपमम् अपि सुखंनगण्यम्। स्वातन्त्र्येअल्पमपि   सुखम्स्वर्गसुखमिवप्रतिभाति।एतदर्थंदेशभक्तैःअहिंसामार्गंअवलम्ब्यचरितार्थोऽभवत्। अस्मिन्अवसरे देशसंरक्षणार्थ  सर्वैःदेशवासिभिःयेनकेनापि प्रकारेणसङ्कल्पं गृह्यते।


                                              अस्मिन्दिवसेसम्पूर्णेऽपिभारतेदेशेप्रातःकाले 'ध्वजारोहणं' 'प्रभातभेरी' 'प्रमुखभाषणानि''मधुरभक्ष्याणांवितरणञ्च प्रभृतीनिकार्याणिक्रियन्ते।।तत्स्वातन्त्र्यं सम्पादयितुं येअमरवीराःस्वातन्त्र्य सेनानयकाश्च स्वीयान्प्राणान्अर्पितवन्तःतेषांतेषां त्यागंस्मृत्वा तद्वारसत्कारं गौरवेण धारयामः । तेभ्यः प्रेरिताःसन्तः,अधिकं प्रकाशमयंभविष्यत्निर्माय,प्रगतिपथेअग्रेगच्छामः।तत्स्वातन्त्र्यंसम्पादयितुंयेअमरवीराःस्वातन्त्र्यसेनानयकाश्चस्वीयान्प्राणान्अर्पितवन्तः, तेषांतेषां त्यागंस्मृत्वा तद्वार सत्कारं गौरवेणधारयामः। स्वातन्त्र्यंकेवलंशासनपरिवर्तनंन, अपितुजनतायाःकर्तव्यबोधस्यआरम्भः। दिल्ली  निर्यात स्वतन्त्रतादिवसस्य  उत्सवं विशेषतां भजते।  एतत् पर्वं 'लालकिला' इत्यस्मिन् स्थाने सम्पद्यते। देशस्य प्रधानमन्त्री 'लालकिला' स्थानस्य प्राचीरादेव देशवासिनां कृते संदेशं ददाति। अस्मिन्नवसरे सर्वे जनाः तान् देशभक्तान् श्रद्धया स्मरन्ति, येषां प्रयत्नैः अस्माभिः स्वतन्त्रता प्राप्ता। तत्र प्रधानमन्त्री ध्वजारोहनं च करोति । 

वर्तमाने भारतं विश्वरङ्गे निम्नलिखितेषु रूपेषु एकं वर्धमानं महत्त्वपूर्णं शक्तिकेन्द्रं स्थानं गृह्णाति: विश्वस्य पञ्चमं महत्तमं अर्थव्यवस्था  सर्वाधिकवेगेन वर्धमाना प्रमुखा अर्थव्यवस्था  अस्ति। सेवाक्षेत्रे (विशेषतः  विनिर्माणक्षेत्रे च नेतृत्वं करोति। स्टार्टअप्-इकोसिस्टम् विश्वस्य तृतीयं महत्तमम् अस्ति। डिजिटलायाः अग्रगामी अस्य डिजिटलस्वरूपम् अन्यदेशेभ्यः आदर्शरूपेण दृश्यते।  सांस्कृतिकमृदुशक्तिः  योगस्य, आयुर्वेदस्य,वैशिष्ट्यम् भजते। वैज्ञानिका माध्यमेन विश्वस्य संस्कृतौ गभीरं प्रभावं निर्माति। तस्य प्राचीनज्ञानं वर्तमानसमस्यानां समाधाने साहाय्यं करोति।अन्तरिक्षक्षेत्रे वैज्ञानिकतन्त्रज्ञानप्रगति चन्द्रयान मङ्गलयान सौरोर्जा, परमाणुशक्तौ च महतीं कुशलतां प्रदर्शितः स्वदेशीयाणि उपग्रहप्रक्षेपणानि सस्तिनि विश्वसनीयानि च सन्ति। साइबर सुरक्षा, कृत्रिमबुद्धिः ( इत्यादिषु क्षेत्रेषु सक्रियः। भारतं केवलं पुरातनसंस्कृतेः अधिदेवता न, अपितु वैश्विकप्रगतेः, नवप्रवर्तनस्य,  नैतिकसंतुलनस्य च प्रमुखः स्तम्भः अभवत्। तस्य आर्थिकं बलं, तान्त्रिककुशलता, सांस्कृतिकं प्रभावः, जनसङ्ख्यालाभश्च तं एकः विंशति तमशताब्द्याः निर्णायकशक्तित्वेन  स्थापयन्ति। सः निरन्तरं स्वस्य प्रभावं वर्धयन् विश्वस्य भविष्यरचनायां केन्द्रीयां  निर्वहति। अतः एव  स्वातन्त्र्यदिनोत्सवःजगत्याःनेत्रोत्सवःइति मम विश्वासः।


Sunday, September 7, 2025

రామభక్తః హనుమ

                                                రామభక్తః హనుమంతః

                                                                                         మిన్నెకంటి నాగరాజు

హనుమ రామాయణం లో ఒక ప్రత్యేక వ్యక్తి. ఎక్కడైనా భగవంతుని ఆశ్రయించిన భక్తులకు ఉంటారు. భగవంతుడు ఏవిధంగా ఆరాధించబడుతున్నాడో భక్తుడుకూడా ఆవిధంగా నే ఆరాధించబడటం మనుకు హనుమంతుని విషయంలో కనిపిస్తుంది.. హనుమను ఆరాధిస్తే బుద్ధ యశస్సు బలం ధైర్యం నిర్భయత్వం ఆరోగ్యం వాక్పటుత్వం అజాడ్యం ఇవ్వన్నీ ఏకకాలంలో సిధ్దిస్తాయని పెద్దలమాట.

         హనుమంతుడు గురించి ఆలోచించగానే ముందుగా గుర్తొచ్చేది ఆయన బలం. అంతేకాదు హనుమంతుడంటే ధైర్యానికి మారుపేరు. అందుకే ఎన్నో గొప్ప గుణాలు కలిగిన హనుమంతుడి నుంచి మనం నేర్చుకోవాల్సిన జీవిత పాఠాలు ఎన్నో ఉన్నాయి.అతని వాక్య కుశలత, కార్యదక్షత,వినయశీలత్వం ధీరత్వం వివేచనాత్మకమైన ధార్మకప్రవర్తన  బలం, జ్ఞానం, నిజమైన భక్తిని కలిగి  హనుమంతుడికి ఉన్న భక్తి పారవశ్యం ఎవరిలోనూ చూడలేం. హనుమంతు డు బలానికి ప్రతీక. హనుమంతుడు లంకను తగులబెట్టడం ద్వారా రావణుని రక్షణలను బలహీనపరచడం, లక్ష్మణుడిని పునర్జీవింపజేసే సంజీవని తేవడం మరియు రాముడికి వివిధ వ్యూహాలను సూచించడం ద్వారా తన వ్యూహాత్మక ఆలోచనలను చూపించాడు. ఆయన జీవితం మనకు ధైర్యంతో సవాళ్లను ఎదుర్కోవడంలో మరియు అన్ని అంశాలలో భక్తి మరియు వినయాన్ని కొనసాగించడంలో ప్రేరణనిస్తుంది.

మనలో  బలం ఉందంటే..వినయాన్ని కోల్పోతాం. కానీ.. నిజాయితీగా ఉండే వాళ్లు.. ఎంత గొప్ప స్థానంలో ఉన్నా.. వినయ, విధేయతల్లో ఎలాంటి మార్పు లేకుండా.. సాధారణంగా ఉండటమే గొప్ప లక్షణం. అలాంటి గొప్ప నీతిని హనుమంతుడి ద్వారా మనం నేర్చుకోవాలి

సుందరకాండ హనుమంతుని సంపూర్ణ మూర్తి మత్వాన్ని చూపుతుంది .

                                    యథారాఘవ నిర్ముక్తః శరఃశ్వసన విక్రమః

                               ఖఛ్చేత్ తద్వద్గమిష్యామి లంకాం రావణ పాలాతామ్

అని ప్రతిజ్ఞ చేసి లంకకు బయలు దేరాడు. తాను రామచంద్రమూ ర్తిబాణంలా వెడతానన్నాడు. తన శక్తి అంతా రామచంద్రమూర్తిది తప్పతనదికాదుఅని తనరామ భక్తిని తెలిపాడు. అందుకే వాల్మీకి హనుమను కపి కుంజరుడు అంటారు. క  అనగా బ్రహ్మ మును పిబతి అంటే తాగువాడు అని ఎప్పుడూ బ్రహ్మ మును తాగి బ్రహ్మ మునందు రమిస్తూ బ్రహ్మ మును అనుభవించే వాడు అని అర్ధం. అంతటి బ్రహ్మ జ్ఞానికూడా భక్తిని విడిచి పెట్టడు. ఆయనలోని మంచి గుణాలను తెలుసుకుని, ఆరాధించి, ఆచరిస్తే అందరూ విజయపథాన సాగవచ్చు.హనుమంతుడు ధైర్యానికి, భక్తికి, సుగుణానికి, ధర్మానికి ప్రతీక. ఆయన తన జీవితం ద్వారా, ద్వారా మన ఆదర్శాలకు మార్గదర్శనం చేస్తాడు. మహా శక్తి సంపన్నుడైన ఎక్కడ పెరగాలి, ఎక్కడ తరగాలి, ఎక్కడ మాట్లాడాలి? ఏం మాట్లాడాలి? ఎక్కడ మౌనం వహించాలి వంటివన్నీ ఎరిగిన వివేకవంతుడు హనుమంతుడు. . చక్కని కార్యదక్షతతో రామకార్యం సాఫల్యం చేశాడు

హనుమంతుని జీవితం నేటి తరానికి మార్గదర్శనం ఈ నాటి రామభక్తః హనుమంతః అనే ఈ ప్రసంగంలో హనుమంతుని జీవిత విశేషాలు తెలుసుకుందాము

  


                               हनूमान् श्रीरामदासत्वेन ख्यातः कपिवीरः सन् रामायणे अतीव प्रधानं पात्रं भजते i तस्य कथा रामायणे महाभारते च अस्ति । तस्य आञ्जनेयः, हनुमान्, वायुपुत्रः, केसरीनन्दनः इति नामान्तराणि सन्ति । अञ्जनादेवी तस्य माता, पिता च केसरी ।शिवः पार्वत्याः गर्भं नाभिप्रदेशात् निष्कास्य वायुना पुत्रप्राप्त्यर्थं तपः आचरन्त्याःगौतमपुत्र्याः अञ्जनायाः हस्ते स्थपितवान् ।अञ्जना तद्गर्भं गीर्णवती । तेन कारणेन पराक्रमशालिनः हनूमतः जन्म अभवत् । शिवांशसम्भूतस्य हनूमतः आञ्जनेयः इति अपरं नाम वायुपुत्रः अञ्जनागिरौ तस्य जन्म अभवत् । अन्यमपि कथा श्रूयते I

                               पुञ्जिकास्थला नाम अप्सरा अञ्जना इति वानररूपेण जातः । केसरी नाम वानरयोद्धा तस्याः विवाहम् अकरोत् । तस्य नाम केसरी अतीव बलवान् । सः माल्यवन्तमने पर्वतस्य उपरि निवसति स्म । माल्यवन्तं तत्रत्यानां सर्वेषां पर्वतानाम् उत्तमम्। शम्बसाधनः नाम राक्षसः यज्ञं विघ्नं करोति स्म, ऋषीन् च पीडयति स्म । केसरीं प्रख्यातं देवस्य मुनयः आहूय शम्बसाधं हन्तुम् आज्ञापयन्ति स्म। मुनुलाकोरिकायां शम्बसाधनेन सह युध्यति तं उपशमयति मुनीनां दुःखं च निवारयति। तस्य अञ्जनी नाम भार्या अस्ति या उदात्तस्वभावः अस्ति। प्रजाय भक्त्या शिवं पूजयन् | ततो वायुः फलरूपं शिवस्य शक्तिं भक्षयत् | अञ्जनेयः सुतुदेः आसीत् यः अञ्जनेः जातः | केसरी वायुदेवस्य प्रसादेन जातः इति कारणेन नन्दः वायुसुतुः इति अपि प्रसिद्धः आसीत् । जन्मनि दिव्यः बालकः अञ्जनीपुत्रत्वात् अञ्जनेयुः इति उच्यते स्म हनुमानः बाल्यकाले देवी अञ्जनेन 'सुन्दरा' इति नाम दत्तवान् ।

                                बाल्यात् एव मारुतिः एकः धीरः बालकः आसीत् । एकदा सः सूर्यदेवं आम्रफलम् इति मत्वा तं खादितुं प्रयत्नम् अकरोत् । तदा अनर्थः भविष्यतीति हेतोः इन्द्रः वज्रायुधेन अञ्जनेयं प्रहरति । तदा हनूप्रदेशः विकृतः सन् बालः आञ्जनेयः मरणमवाप । तदा एव सः हनूमान् इति नाम प्राप्तवान् ।पुत्रवियोगेन सन्तप्तः वायुदेवः स्वकार्यात् विमुखोऽभूत् । तदाब्रह्मदेवः आञ्जनेयस्य जीवदानं कृत्वा इतः परं येन केनापि वा आयुधेन आञ्जनेयस्य मरणं मा भवतु इति वरं दत्तवान् । तदारभ्य हनूमान् चिरञ्जीवी अभवत् I

                                                     अश्वत्थामा बलिर्व्यासो हनूमांश्च विभीषणः ।

                                                        कृपः परशुरामश्च सप्तैते चिरजीविनः ॥

इत्येते सप्त चिरजीविनः । तेषु हनूमान् अपि अन्यतमः ।|बाल्यकाले आञ्जनेयः ऋष्याश्रमं प्रविश्य तान् बहु पीडयति स्म । तदा कुपिता ऋषयः 'श्रीरामसन्दर्शनपर्यन्तम् आञ्जनेयस्य कृते स्वस्य शक्तेः ज्ञानं मा भवतु इति शापं दत्तवन्तः । सः किष्किन्धायाः महाराजस्य सुग्रीवस्य अमात्यःआसीत् | सः करुणालुः महान् स्वामिभक्तः च।

                       पुरा अयोध्यायां दशरथः नाम राजा आसीत्। तस्य पुत्रः श्रीरामः। एकदा राघवः वनवासं कर्तुं सीतालक्ष्मणाभ्यां सह दण्डकारण्यं प्रति गच्छति । तत्र लंकाधिपतिः रावणः नाम राक्षसः तस्य पत्नीं जानकीम् अपहरति । दुःखितः रामः सर्वत्र वैदेहीम् अन्विषति । अन्ते सः किष्किन्धां प्रति आगच्छति । वायुपुत्रः श्रीरामं लक्ष्मणं च सुग्रीवस्य समीपम् आनयति । तत्र सुग्रीवः श्रीरामस्य सर्ववृत्तान्तं श्रुणोति । सर्वे सीतायाः अन्वेषणं कर्तुं गच्छन्ति । सर्वत्र सीताम् अन्विषन्ति, तथा च सर्वे समुद्रतीरं प्राप्नुवन्ति । अतः हनूान् समुद्रं लङ्कयति । रावणस्य लंका प्राप्नोति । लंकायाः रक्षणार्थं लंकिणी नाम एका राक्षसी अस्ति । सा आञ्जनेयं पश्यति तथा पीडयति, तं खादितु अपि आगच्छति । तदा हनूान् युद्धे तां जयति, लंका प्रविशति ।

अशोकवने भयकंरराक्षसीभिः परिवृतां सीतादेवीं पश्यति । रामस्य अंगुलीयकं यच्छति अहं रामदूतः मारुतिः सीतान्वेषणाय आगतः अस्मि इति स्वपरिचयं करोति । शीघ्रेव श्रीरामः रावणं मारयति । त्वाम् अयोध्यां नयति इति तां सान्त्वयति । तदनन्तरं दशाननस्य मनसि भीतिं जनयितुं दहनं करोति । ततः किष्किन्धां प्रति आगच्छति सीतायाः सन्देशं कथयति च । श्रीरामः कपिसेनासहितः लंकाम् आगत्य दशकण्ठस्य हननं करोति । सीतासमेतः सः अयोध्यां प्रति आगच्छति । एवं कपिवरः मारुतिः सीतारामयोः पुनः मेलने साहाय्यं करोति स्वस्वामिभक्तिं प्रकटयति च । अतः सः रामभक्तः मारुतिः इति प्रसिद्धः ।

वाल्मीकिः हनुमतः वाग्मी इति उपनामेन पात्रस्य परिचयं करोति । यो वाक् कलां जानाति स हनुमान् इत्यर्थः । कुत्र केन सह कथं कियत् वार्तालापं कर्तव्यमिति । । कथं कियत् च भिन्नजनैः सह वार्तालापं करोति, कियत् वदति च। सर्वेषां कृते उपयोगिनो भविष्यन्ति इति मम विश्वासः अस्ति। कायरता प्रहारस्य अभ्यस्तः भवति। सः रामलक्ष्मणं दूरं गच्छन्तं दृष्ट्वा भीतः भवति। हनुमान् तस्य सचिवः अस्ति। मा बिभेत इति उक्त्वा बिक्षु रूपेण रामलक्ष्मण समीपं गतवान्। नृपमूर्तिसदृशाः केचन युष्माकं स्तुवति। एतादृशी प्रशंसा यदा प्रामाणिकं भवति तदा चाटुकारिता इव न अनुभूयते। किन्तु ते न प्रतिवदन्ति। कारणम् ? अहं न जानामि यत् परः पुरुषः कः अस्ति। अथ हनुमः कथयति यत् सः कोऽस्ति। हनुमानस्य वचनं श्रुत्वा रामः लक्ष्मणेन सह तस्य वक्तव्यस्य बहुधा प्रशंसाम् अकरोत् – 

                            "न नृग्वेद विनीतस्य" मम यजुर्वेद धरीनः

                        मम सामवेद विदुषःसाक्यमेवं व्याख्यायते” इति

आह । रामः लक्ष्मणं दृष्ट्वा अवदत् - "लक्ष्मण, त्वया श्रुतं यत् सः हनुमन्, किं कथम् उक्तवान्! एतादृशं वक्तुं शक्नुवन्तः पुरुषस्य कर्माणि किमर्थं न सिद्धानि! यदा एवं वक्तुं शक्नुवन् व्यक्तिः समीपम् आगत्य तस्य पुरतः छूरेण हन्तुं इच्छुकः खड्गेन आगत्य शत्रुः अपि शिरः हस्तौ कृत्वा  प्रणमयेत्...अन्तः तिष्ठति Iयः तादृशं व्यक्तिं मन्त्री इति विन्दति सः अतीव भाग्यशाली भवति I 

                            रामः अवदत्, "यावत् सः ऋग्वेदविनीतः, यजुर्वेदधारी, सामवेदविदुः च न भवति तावत् कोऽपि एतादृशं वक्तुं न शक्नोति" इति। ऋग्वेदं न जानाति, उपनिषदार्थं न जानाति यावत् सः एकस्वरेण समाप्तं न करोति।यदि एतत् वचनं श्रुत्वा " यत् तादृशं दूतं प्राप्तवान् राजा अतीव भाग्यशाली भवति । रामः एवम् हनुमान् एव स्तुवति।" रामायणे अन्यः कोऽपि एतत् गौरवं न प्राप्नोत् । सुग्रीवः राजा अभवत् । सः रामस्य कार्यं विस्मृतवान्। पुनः हनुमंतः प्रविश्य सुग्रीवं स्मारयति यत् " रामः सहायेन राज्यं प्राप्तम्... मैत्री आवश्यकं कर्तव्यम्" इति वदति। अथ सुग्रीवज्ञः । जाम्बवतादि प्रोत्साहनेन हनुमंतः समुद्रं लङ्घ्य लङ्कानगरं प्राप्नोति । कुत्रापि सीता न परिजानाति i अन्ते सीतां दृष्ट्वा वार्तालापं कर्तुं निरीक्षितःI

रावणस्य भीतावह वाक्येन सीता आत्महत्यां संसिद्धा अभवत् । विलम्बः चेत् हानिः। मीमामसा समयः I रामस्य विषये कथयति तर्हि रावणस्य वञ्चनम् इति सा  मन्यते I कथम्‌I हनुमा दशरथमहाराजस्य विषये कथयितुं आरभते। सीतादेवी मन्यते यत् एषः व्यक्तिः रामस्य अनुयायिनः पुरुषः इति ज्ञास्यन्तिI हनुमानस्य वचनस्य महत् बलं मूल्यं च एतावत् अस्ति ।

                    सीतायाः दर्शनानंतरं      रावण दर्शनार्थं अशोकवनं ध्वंसं कृतवान्। पश्चात् रावणस्य  सभायां  प्रथमं लङ्कानगरस्य उद्यानानि प्रशंसति तः । सः  रावणस्य क्रोधं न्यूनीकर्तुं तदा  उक्तवान्। यदा रावणः श्रोतुं स्थितिः भवति तदा सः क्षणं अन्विष्य यत् प्राप्तः तत् कथयति । सः रामं स्तुत्वा वालिवधां अकथयत् । सः स्वसदृशान् वीरान् सुग्रीवसेनायां असंख्यकाः अस्ति इति वदति ।'एतावत् क्रुद्धः रावणः शृण्वन् अपि मौनम् आसीत् । तादृशं हनुमतः वाक्शैल्यम् Iसमुद्र तीरे स्थितम् अंगदादि वानराः


सर्वे सुग्रीवः आज्ञां मानसी निधाय स्वजीवनं गुप्तं कृत्वा  हनुमतः आगमनार्थं समुद्रतीरे  निरीक्षिताःअसन् I यत् देवीसीतायाः स्थलं न ज्ञायते। सर्वेषां मृतिः अवश्यं भवति। । सः अवतरन् "दृष्टा सीता" इति अवदत् I सीतां दृष्टवान् इति वदति। पूर्वं 'सीता' इत्यस्य अर्थः 'दृष्ट' अथवा 'अदृष्ट' इति भवितुं शक्नोति।तत्प्रतीक्षमाणाः प्रथमं हृदयविदारिताः भवेयुः। अत एव सः आकाशात् एव गायति। सः अवतरन् "दृष्टा सीता" इति अवदत्। । मया दृष्टं इति वक्तुं महत्त्वपूर्णम्। अन्यथा केचन अर्भकाः कुण्ठिताः म्रियन्ते। अत एव सः पूर्वं 'दृष्ट' इति उक्तवान्। सर्वे वानराः आरामेन निःश्वसन्ति स्म। हनुमानस्य वाक्शैली एतादृशःI कार्यसूरः 

एव स्वकपिसहचराः सर्वाणि वस्तूनि कथयति अर्थात् लङ्कायां यत् दृष्टवान् तत्कृतं विनाशं लङ्कादाहम् इत्यादयः। सीतायाः वचनानि तान् न कथयति यत् सा रामं वक्तुम् इच्छति। तेषां तानि वचनानि न आवश्यकानि। रामेण सह ।सीतादेव्याः वचनं वदति। सा यत् वक्तुम् इच्छति तत् वदति।

                         हनुमान् सीतां अन्वेष्य गतः। तत् एकं कार्यं समाप्तं वा इति द्रष्टुं पुनः न आगतः। तेन कार्येण सह आगामियुद्धाय उपयोगिनो विवरणमपि सङ्गृहीतवान् । तानि अपि रामाय अवदत्। तदेव हनुमानस्य माहात्म्यम्। कस्मै किं कियत् इति वक्तव्यम्। यथा तौलितम्।युद्धं समाप्तम्। अयोध्या मार्गे भारद्वाज महर्षि आश्रम। पुष्पकविमानं तत्रैव निवर्तत। महर्षिः भारद्वाजः प्रसन्नः सन् हनुमान् स्तुवति | ते त्वां बहु महान् इति वदन्ति। हनुमान् विनयेन “महर्षि  किं वदसि? किं मम महत्त्वम् ? तपः सदृशानां भवद्भिः  सर्वं महात्मनाम् अपहृतं किं तु सागरं तरति । त्वत्प्रसादेन मया एतत् धन्यम् प्राप्तं” इति । अस्मिन् काले अपि हनुमान् दर्पं न दर्शितवान्।एवं प्रकारेण हनुमानः भिन्नभिन्नजनैः सह भिन्नरूपेण उपयुक्ततया च समये उक्त्वा कर्ता अभवत् । 

हनुमंतः महावीरः  रामायणे युद्धे ब्रह्मास्त्र प्रभावेन सर्वे बाधिताः अभवन्। तदा जाम्बवतः उक्तं भवति यत्

                         तस्मिं जीवति वीरे तु हतम्प्यहथं बलम्। 

                             हनुमत्युज्झतप्राणे जीवान्तोपि वायं हतः

सर्वे वानरसैन्यं मृताः अपि यदि एक एव हनुमतः जीवति, तदा सर्वे पुनः जीविष्यन्ति। सम्पूर्णं वनरसैन्यं जीवति चेदपि हनुमतः प्राणान् त्यजति चेत् सर्वे प्राणान् त्यक्ष्यन्ति। तादृशी हनुमस्य शक्तिः। जाम्बवन्तुः तत् जानाति। अतः सः पृष्टवान् यत् हनुमा तत्र अस्ति वा इति।

हनुमानः बालकानां युवानां च आदर्शः महान् देवः अस्ति । अधुना वयं पश्यामः यत् एतादृशाः महान् गुणाः । परन्तु तदपि.. हनुमानः.. रामभक्तः अस्ति। अस्माकं कृते एषः महत् सन्देशः अस्ति यत् अस्माभिः शिक्षितुं शक्यते।

यदि अस्माकं बलं भवति तर्हि वयं विनयं नष्टं कुर्मः। विनयस्य निष्ठायाः च .. महत् लक्षणं सामान्यं परिवर्तनं विना स्थातुं भवति। भगवतः हनुमतः एतादृशं महतीं नीतिं अस्माभिः शिक्षितव्यम्। साहस हनुमानः यदा शत्रुभिः सह युद्धं कर्तव्यं भवति तदा यथार्थं साहसं दर्शयति। स्वतः शतगुणं बलवान् अपि न नष्टं करोति। सः सर्वेभ्यः भक्तेभ्यः एतस्य महान् गुणस्य आत्मनः ग्रहणं कर्तुं उपदेशं ददाति। 

अञ्जनेयः श्रीरामचन्द्राय आत्मनः अर्पणं कुर्वन् महान् भक्तः आसीत्। कियत् अपि महान् व्यक्तिः आसीत्.. यदा वयं ईश्वरं प्रति निश्छलतया समर्पणं कुर्मः तदा एव अस्मासु अहङ्कारः नश्यति । सहायकत्वं हनुमानस्य परितः जनानां साहाय्यं कर्तुं महान् गुणः अस्ति। वयं सर्वे जानीमः.. परम शक्तिशाली रावणः अञ्जनेयः सौम्यः धैर्यस्वभावः हनुमान् समुद्रान् लङ्घ्य लङ्कां प्राप्तवान्। अनेन महाकर्मणा तस्य धैर्यं निष्ठावान् च स्वभावं ज्ञातुं शक्यते I हनुमानस्य यत्किमपि कष्टं कर्तव्यनिर्वहणार्थं सहते इति महत् लक्षणम् अस्ति I एते महान् गुणाः हनुमतः शिक्षितव्याः अद्य तन काले उच्चपदं प्राप्तुं साहाय्यं कर्तुं शक्यते। हनुमानः सर्वथा निःस्वार्थः रामभक्तः  । अचञ्चल राम भक्ति, अपि च यदि सर्वे समर्पणेन जीवने स्वलक्ष्यं प्रति परिश्रमं कुर्वन्ति तर्हि तस्य परिणामः अवश्यमेव भविष्यति। निःस्वार्थता प्रतिबद्धता च दीर्घकालं यावत् महतीं उपलब्धयः आनयति।

सर्वस्य वानरसेनानायकः अङ्गदः | सेनापतिः अपि हनुमानः सेनाम् अग्रे नेत्वा स्वेन सह नेतुं समर्थः अभवत् । सः कष्टानां सम्मुखे निर्भयः भूत्वा सर्वेषां स मार्गदर्शकत्वेन अनुसरणं कृत्वा सफलतां प्राप्तुं समर्थः अभवत् । हनुमानस्य नेतृत्वगुणाः एव सुग्रीवस्य तस्य भगवतः श्रीरामस्य च सफलतायाः कारणम् अस्ति।

हनुमानः कार्ये निपुणः कुशलः च भवति। सः सुग्रीवस्य साहाय्यार्थं स्वबुद्धिप्रयोगेन श्रीरामस्य परिचयं कृतवान् । सः सुदृढतया रामकर्यं साधयत्। प्रज्ञापूर्वकं व्यवस्थापने हनुमतः श्रेष्ठः कोऽपि नास्ति।

हनुमान् दर्शनशीलः । अत एव सुग्रीवः श्रीरामस्य मैत्रीं कृतवान्। पश्चात् विभीषणः श्रीरामस्य मित्रतां कृतवान् । सुग्रीवः रामस्य साहाय्येन वालीं मारयति स्म, रावणासुरः विभीषणस्य साहाय्येन रामस्य हस्तेन हतः। एतत् हनुमानस्य दूरदर्शनात् एव सम्भवति ।

हनुमानः स्वबलं परसेवायां प्रयुङ्क्ते, स्वस्य उपलब्धीनां सामर्थ्यानां च विषये विनयशीलः भवति । एतत् संतुलनं शिक्षयति यत् यथार्थं बलं शारीरिकं न तु नैतिकं च भवितुमर्हति I

हनुमानस्य जीवने मुख्यः सन्देशः भक्तिः, बलं, ज्ञानं, विनयम्, निःस्वार्थसेवा च महत्त्वम् अस्ति । तस्य जीवनं अस्मान् साहसेन आव्हानानां सामना कर्तुं, सर्वेषु पक्षेषु धर्मपरायणतां विनयशीलतां च स्थापयितुं प्रेरयति।



                    मनोजवं मारुत तुल्यवेगम जितेन्द्रियं बुद्धिमतं वरिष्टम्।

                  वतात्मजं वनरा युधं महत्त्वपूर्णं श्रीरामदुतम शिरसा नमामि।                  


Monday, September 1, 2025

దీపంజ్యోతిఃపరంబ్రహ్మా

 

దీపంజ్యోతిఃపరంబ్రహ్మా

                                                                                        మిన్నెకంటినాగరాజు

                                                  భారతీయసంస్కృతిలో, ప్రతి మత, సామాజిక మరియు సాంస్కృతిక కార్యక్రమాలలో దీపం వెలిగించడం ఆచారం. అగ్నిని సాక్షిగా పరిగణిస్తే, అతని సమక్షంలో చేసే పని ఖచ్చితంగా విజయవంతమవుతుంది  అనే భావన .దీపంయొక్కఅసాధారణప్రాముఖ్యతవెనుకనమ్మకంఏమిటంటే, కాంతి జ్ఞానానికి చిహ్నం. భగవంతుడు కాంతి మరియు జ్ఞాన రూపంలో ప్రతిచోటా ఉన్నాడు. జ్ఞాన సముపార్జన ద్వారా అజ్ఞానం అనే మానసిక రుగ్మతలు తొలగిపోయి ప్రాపంచిక దుర్గుణాలు నశిస్తాయి. అందుకే దీపారాధనను దైవారాధన అని అంటారు. ఆలయంలో హారతి చేసేటప్పుడు దీపం వెలిగించడం వెనుక ఉద్దేశం ఏమిటంటే, భగవంతుడు మన మనస్సును చీకటి నుండి వెలుగులోకి తీసుకెళ్లాలి.  దీపం కూడా మనల్ని జీవితంలో పైకి ఎదగడానికి, ఉన్నతంగా ఎదగడానికి మరియు చీకటిని పారద్రోలడానికి ప్రేరేపిస్తుంది. అంతే కాకుండా దీపంతో పాపాలు తీరుతాయి. శత్రువునశించిఆయుష్షు, ఆరోగ్యం సిద్ధస్తాయి. దీపం జ్యోతిఃపరంబ్రహ్మా దీపం సర్వ తమోపహం, దీపేన సాధ్యతే సర్వం దివ్య జ్యోతిఃన మోస్తుతే.. అని అను నిత్యం దీపమును ధ్యానిస్తూ ఆరాధిస్తాము  - దీపం పరబ్రహ్మ స్వరూపం దీపము సకల తమస్సులను తొలగిస్తుంది. దీపం సర్వకార్యాలను సిద్ధింప చేస్తుంది.  అటువంటి దివ్య జ్యోతికి నమ్కరిస్తునాన్నుఅనిఅర్థం . చీకట్లను తొలగించి వెలుగును ప్రసాదిస్తున్న దీపానికి నమ్కరిస్తున్నాను అనేఅర్థం సామాన్య దృష్టిలో కనిపిస్తుంది. విశేషార్దం గమనిస్తే దీపం పరబ్రహ్మ స్వరూపంగా చెప్పబడింది. ఇదే ఆత్మస్వరూపం. మన లో అనునిత్యం ఆత్మజ్యోతి ఒకటి వెలుగుతూ ఉంటుంది. కనుకనే మనం జీవించి ఉన్నాము.- దీపం సర్వతమోపహం సకలమైన తమస్సును అంటే అజ్ఞానమనే చీకట్లను తొలగించుట.ఆత్మజ్ఞానం పొందుట - దీపేన సాధ్యతే సర్వం ఆత్మజ్ఞానంతో అన్ని అముష్మికాలను సాధించవచ్చు- దివ్యజ్యోతిః నమోస్తుతే ఇలా దివ్యమైనఆత్మజ్ఞానంసిద్ధింపచేసుకోవాలి .అటువంటి ఆత్మజ్ఞానం కలిగించి అజ్జానాన్ని రూపుమాపే దీపజ్యోతికి నమస్కరిస్తున్నాను అని భావాన్ని గ్రహించాలి. చీకటి ఉన్నదని తల పట్టుకు కూర్చుంటే లాభంలేదు. ప్రయత్నంతో దీపం వెలిగించాలి.వెలిగిస్తే  అంధః కారం తోలగినట్లు . ప్రయత్నం ద్వారా సాధన చేసిజ్ఞాన సము  పార్జన చేసినట్లయితే అ జ్ఞానం నుండి విముక్తుల వుతాం. సత్యం జ్ఞానం అనంతం బ్రహ్మ"అని వేదవాక్కు

భారతీయజీవనపద్ధతిసారంయిదే.  భారతీయ శాస్తాలు, విద్యల యొక్క లక్ష్యం యిదే. అతఃకరణతో జ్ఞానాన్ని ఉద్దీప్తం చేసుకుని దాని ప్రకాశంలో జీవితమంతా ప్రకాశవంతంగా గడపడం వాటి లక్ష్యం. అజ్ఞాన జీవితలక్ష్య ప్రాప్తి సంభవమవుతుంది.

ఈవిషయాలనుదీపంజ్యోతిఃపరంబ్రహ్మాఅనేఈప్రసంగంలోవివరిస్తాను.

दीपंज्योतिपरंब्रह्मादीपंसर्वतमोपहं।

दीपेनसाध्यतेसर्वंदीपज्योतिःनमोस्तुते।।

दीपाराधनसमये- पठनश्लोक: रात्रौ, अंधकार समये वीक्षणार्थंदीपंआवश्यकम्।ज्योतिप्रज्वलनेनतत्प्रकाशेनतमोपहरणभवतिकिन्तुःकेवलनतमोपहरणायदीपप्रज्वलनइतिभावनादूरीकृत्वादीपप्रज्वलनंएकंप्रवित्रकर्माइतिआचार: प्रकल्पितः । दीपं न केवलं कान्तिजनक - दीपं जनार्थन स्वरूपम्, लक्ष्मीस्वरूपम् आत्मस्वरूपम् सकल  शुभदायकम्, शेयोदायकम्, समस्त मंगलकरम् इति भारतीयानां भावना। अत एव भारतीय संस्कृताँ  सामाजिक, सांस्कृतिक . आध्यात्मिक  कार्यक्रमेषु ज्योतिप्रज्वलनं प्रमुखस्थानं वहति।अग्निमुखौवैदेवा: इति भावनया अग्नि प्रज्वलन द्वारा आरम्बित कार्यं सफलं भवतीति भावना दृश्यते। पूजा समयेषु - आराधन कार्यक्रमेषु प्रथमकार्यं ज्योतिप्रज्वलनं । दीपाराधनस्य  असाधारण प्रामुख्यताया:विश्वास: ज्योति: ज्ञान स्वरूपमिति ज्ञान स्वरूप:  भगवन्तः - सः सर्वव्यापि। ज्ञान समुपार्जनेन आज्ञानमिति मानसिक रुग्मतादय: विनस्य, प्रापंचिक दुर्गुणा: विनश्यन्ति । अतःराव दीपाराधनं  भगवदाराधानं  इति भारतीयानां भावना।दीपं परब्रह्म स्वरूप - दीप ज्वलनं सर्व पापहरं शत्रुनाशनं - आयुर्वेर्धनं, आरोग्यं दायकम्।भारतीयजीवनतत्त्वंमहत्वपूर्णअस्ति।जीवनोपयोगविषयाःसर्वेआचारव्यवहाररूपेणनियमितनियमान्कल्पितवन्तःप्राचीना:  ते सर्वं भगवत् स्वरूपेण मन्यते । प्रकृतौ, पंचभूता: अत्यन्त प्रथाना : एते पृथिव्यप्तेजोवायुशकाशाः एते भगवत् स्वरूपेण मन्यते तेषां आराधनमपि भगवदाराधनमेव। प्रकृति सर्वंभगवत् स्वरूपंइति भावना अत्र दश्यते।  "अग्निमुखेनै  देवा' इति वेदवचनं । देवा: अग्निमुखेन यज्ञ क्रतुद्वारा सुप्रीता: भवन्तु इति । अग्निं दूतं वृणीमहे' इति श्रुति: । अत एव अग्निमुखेन देवाः सुप्रीता: भवन्ति । - तमोपहरणार्थं दीप प्रज्वलन समये दीपाराधन इति नाम्ना आहूयते।

दीपंज्योतिपरब्रह्मा - दीपं सर्वतमोपहं

दीपेणसाध्यतेसर्वम्, दिव्यज्योति: नमोस्तुते "

इति श्लोकेन प्रार्थितवन्ताः । अर्थात्, दीपं परब्रह्म स्वरूम, परंज्योतिस्वरूपं दीपं सकल तमोपहम्। दीपं सर्वकार्य सिद्धि दायकम् । अतः दिव्यज्योति: नमोस्तुते इति प्रार्थनेन दीपाराधना करणीयम् इति आचार: प्रकलपित:

अत्रदीपंपरब्रह्मस्वरूपमितिसूचनयासर्वतमोपहंइतिउक्तं।परब्रह्मस्वरूपनामदीपप्रज्वलनेतअन्धकारयदादूरीभवतितथैवप्रयन्तपूर्वकेनज्ञानसमुपार्जनद्वाराअज्ञानंछित्वामुक्तिंप्राप्नुयात्इतिसंदेशंअन्तर्भवन्ति। सर्वकालेषुज्ञानस्यमहिमामहत्वपूर्वणमस्ति - ज्ञानं नरस्य मानुष्यत्वं  दास्यति। - संस्कार:, सत् प्रवर्तना, सर्वभूत दया, परोपकार बुद्धिः दानशीलत्वादि सद्गुणै: मानवजावित परिपूर्णतां प्राप्नोति । - अहंकारं अल्पज्ञता, अविवेक: मोहादिविषयात् मानव: विषयबन्धित: भूत्वा अज्ञानीधकारे पतितः अभवत् । - मानव:, धनं, विद्या, अधिकार:, गौरव, यश:, कीर्तिं आर्जितोपि ज्ञानेनैव शोभते। . अध्ययननैव ज्ञानस्य विस्तृतिः जायते ।उद्धरेत् आत्मना आत्मानात्मानम् अवसादयेत । आत्मैवहि आत्मनो बन्धुरामैव रिपुरात्मनः।। इति गीता उद्भोदयति । अस्य अयम् अभिप्रायः - प्रयत्न पूर्वकेनस्वयंउन्नतिःविधेयां, न तु आलस्येन, कुमार्गगामी प्रवृत्तेन वा मनसा न कदाचिदपि स्व  अवनति  विधेया- यम, नियम - आसन-प्राणायाम-प्रतिहार-धारणा-ध्यान-समाधय: इति अष्टा अंगानि।  अत्र सर्वत्र प्राधान्येन मनसः वशीकरणमेव आवश्यकम् । अभ्यास वैरागाभ्यां च मनसः निरोधः जायते। वशीकृतमेव मन: आत्मन: मित्रम् ।  अतः वशीकृतेन मनसा आत्मना उद्धरेत् ।मनःराएव मनुष्याणां कारण बन्धमोक्षयोः। सर्वाणि इन्द्रियाणि मनसः साहाये नैव कर्मासु प्रवर्तन्ते । आत्मा मनसां पूज्यते मन: इन्द्रियेण, इन्द्रियं पदार्थेन, ततः कर्मणि प्रवर्तनम् । अतः सर्वेषां कर्मणां दुष्कृतानां सुकृतानां मनःएव कारणम् । दुष्कृतानां प्रवर्तनात् बन्धः। सुकृतानी फलं मोक्ष: । मन: एव सर्वाणि इन्द्रियाणि सुकृत्येषु प्रवर्तते । अतः मन: मेक्षस्यापि कारणम्। आत्मना जितमेव मनः आत्मन: मित्रंभवति।इन्द्रियासक्तंमन: बन्धस्य कारणम् । अनासक्तॉ मोक्षस्य हेतु भूर्त मन: ।ऐहिक वाञ्छां त्यक्ता मनोनियन्त्रथा द्वाराआमुष्मिकपंथायांमानवानांनयतिआत्मज्ञानं।अतःआत्मज्ञानसाधनायज्ञानसमुपार्जन, तद्वारा अज्ञानतम अन्धकारंविनश्यति। तद्वारा परब्रह्मस्वरूप अवबोधयति।य: को 2 पि वयसा वृद्धः अभवत् स:न वृद्ध: ।वृद्ध: नाम न वयसा वृद्ध:-ज्ञान संपन्न: आत्मज्ञानेन य: परिपूर्णत्व आप्नोति स एव वृद्धः इति आर्योक्तिः ।ज्ञानी स्व ज्ञानेन समाजस्य उन्नतिं,समाजस्य सेवांकृत्वा आत्मा आनंदं अनुभवति। महात्मा गांधी सदृशा: । स्व आत्मा ज्ञानेन आध्यात्मिक भावनया मुक्ति मार्गेन जीवन साफल्यं प्राप्य, स्वबोध नया समाजस्य प्रगतिं साधयति । स्वज्ञानं तदर्थ प्रयुज्यते। तदज्ञान समुपार्जनाय गुरुं आश्रित्य ज्ञान समुपार्जनं करणीयम्। अज्ञानतिमिरान्धःज्ञानशलाकेननेत्रोन्मीलनंगुरो: सन्निधे एव जायते। अत्र गीतायामपि ज्ञानबोधया अर्जुनं जागृतं कृतः परमगुरु: भगवान् कृष्ण: । एतत् ज्ञानबोधा न केवल अर्जुनाय समस्त मानवालिः अनुसरणीया गीता । ज्ञान समानं यत् किमपि अन्यं नास्ति । कॅवल्यप्राप्तिदायकंज्ञानमितिगीताउद्भोदयति।सर्व' विश्वं आध्यात्मिक, भावनाया: केन्द्रमिति मत्वा तत्, पारमार्थिक ज्ञान समुपार्जनार्थं  गुरुं अन्विष्य,  साधनया मन:, निग्रहं, तपसादि विविध मार्गेण  ब्रह्म स्वरूपं अन्वेषणीयं।

अस्मद्प्राचीना:, ऋषि मुनि रूपेण आध्यात्मिक भावनया ज्ञान समुपार्जनं कृत्वा स्व  अन्वेषणसारा वेदश्रुतिरूपेणस्मृतिरुपेण- विविध- उपनिषत् रूपेण प्रचलिता: - असतोमा सद्गमया- तमसोमाज्योतिर्गमया - मृत्योर्माअमृतंगमयइत्यादयः।वेदकालादारभ्यभारतीया: अनुसारितनित्यसत्या:।।असत्यातसत्याय?  तमस:नामआज्ञानमेव- अज्ञाना पथांयान प्रेषयतुइतिप्रार्थना।भौतिकप्रपंचंआश्वस्तमितिमत्वामानव: अन्धकार कूपेपतति।एतद्, अज्ञानंत्यक्त्वा - भगवानेव नित्यः शाश्वत: इतिज्ञानंसम्पादनीम्।जीवन्मुक्तिमोक्षगामीमनवस्यआध्यात्मिकमार्गःएवपरमस्थानम्।पारलौकिकचिन्तनयाज्ञानेनमृत्युत्वात्अमृतत्वगमनंअन्वेषणीयम्।भारतीयानांजीवनेप्रकृत्याआराधनम्प्रमुखंअस्ति।प्रकृत्याराधनंभगवत्संकीर्तनम्पूजासमयेयच्चकिंचित्चजगत्सर्वंदृश्यतेश्रूयतेपपिवा  -अन्तर बहिश्चतत्सर्वं व्याप्यनारायण स्थित:इतिप्रार्थना।दुक्गोचरंसर्वं प्रकृतिःसर्वं, अन्तः बहि: परमात्मा एव  इति ।अत्र पंचभूतात्मक स्वरूपं दीपं ' "अत पृथिव्यात्मकं  स्वरुपं मृण्मय पात्रा-  जलात्मकं तैलं वर्ति: आकाशात्मकं वायुना दीप्तिनत्वं अग्नित्वेन ज्वलनं-एतत् पंचभूतात्मकं प्रकृतेः स्वरूपम् । अत एत दीपं ज्योति: परब्रह्मा इति प्रार्थना - पूर्वकाले नित्याग्निहोत्रंइतिनियममस्ति।कालात्उभयसंध्यासमयेषुज्योतिप्रज्वलनंशुभप्रदश्रोयोदायकम्इतिनियमंअकल्पयत्।दीपज्योति स्मरण समये दीपावलीपर्वदिनं अपि स्मरणीयम्।सर्वेषांकृतेदीपावलीपर्वदिनशुभाकांक्षय:

मिन्नेकण्टि नागराजु

आकाश वाणी विजयवाड़ा

१९/०९/२०२२

प्रसार समयं।